Gdybym mogła być ptakiem, byłabym kolibrem

Gdybym mogła być ptakiem, byłabym kolibrem – muskającym subtelnie kwiaty, zachwycającym ferią barw, uderzającym skrzydłami z wielką siłą, a jednocześnie tak szybko, jak mija mgnienie oka.

Gdybym mogła być owadem, byłabym ważką – wysmukłą, piękną, potrafiącą trwać w bezruchu, nieobecną przeźroczystością skrzydeł, czujną i uważną.

Gdybym mogła być kwiatem, byłabym irysem – strzelistym z misternie ułożonymi płatkami, wabiącym zapachem, wielokolorowym krzykiem Boga.

Nie jestem kolibrem, ważką ani irysem.

Bywam siłą. Staję się uważnością. Jestem krzykiem.

Siła

Czujesz, że brak ci sił, że wszystko cię przerasta, że jesteś w klatce, w sytuacji bez wyjścia. Zaczynasz się miotać, próbujesz wyszarpać się z sideł niemocy. Wreszcie pojawia się jakieś światło, starasz się uporządkować rzeczywistość, wytyczasz drogę, wstajesz i wiesz, co masz robić. Aż do następnego upadku. PSC kopie boleśnie, ale już wiesz jak opatrzeć ranę, żeby jak najdłużej cieszyć się spokojem.

Uważność

Tam, gdzie potrafisz, musisz być krok przed wszystkimi. Przed lekarzem, przed badaniem, przed zabiegiem, przed nową dietą, przed emocjami, przed potrzebami. Musisz być w gotowości do działania. Musisz sprawdzać, analizować, przewidywać, obmyślać strategię. Zawsze musisz  czuwać i trwać, choć PSC i tak cię doścignie. Musisz się z tym pogodzić, bo łatwiej walczyć z nieco oswojonym wrogiem. Cokolwiek się dzieje – musisz być.

Krzyk

Możesz krzyczeć. Musisz krzyczeć. Trzaskać w ścianę, wyć do księżyca, uderzać z impetem w kierownicę auta przeklinając przy tym szpetnie. Możesz płakać w ciszy lub nie robić zupełnie nic tłamsząc wszystko w sobie. Możesz to wszystko, bo masz potrzaskane serce, masz obitą duszę, nosisz w sobie wielki ból patrząc na cierpienie, które dotyka bliską tobie osobę i które współodczuwasz. PSC nie odpuszcza, pędzi do przodu – krzycz, jak bardzo go nienawidzisz, krzycz, aż ochrypniesz. Wtedy przyjdzie spokój. Choć na chwilę.

Magda, mama Bartosza, który choruje na PSC/AIH i WZJG