Historia Martyny: „Z PSC na szczyty. Dosłownie i w przenośni”

Kiedy piszę moją historię, mam 39 lat, jestem po przeszczepie blisko 5 miesięcy i czuję się zdrowa, szczęśliwa i wdzięczna za to, co dał mi los.

Początek przez przypadek

O swojej chorobie dowiedziałam się trochę przez przypadek, dzięki czemu wykryto ją wcześniej i mogłam mieć na nią względny wpływ. Miałam wówczas 24 lata. Przez 3 lata moja choroba była w tak wczesnym stadium, że jedyną możliwą diagnozą było „cholestatyczne zapalenie wątroby”. Przyjmowałam Proursan i żyłam normalnie, wyszłam za mąż, urodziłam pierwsze dziecko i wówczas choroba stała się możliwą do zdiagnozowania.

Informację o PSC przyjęłam początkowo jak wyrok, ale zakasałam rękawy i wzięłam się w garść, uznając, że skoro medycyna konwencjonalna rozkłada ręce, to wesprę się medycyną niekonwencjonalną, dietetyką i innymi niestandardowymi działaniami znalezionymi w internecie i literaturze.

Po 2 latach urodziłam kolejne dziecko, i wówczas po raz pierwszy tak naprawdę doświadczyłam objawów PSC – żółtaczki i bardzo silnego świądu. Gdy trafiłam do szpitala, do diagnozy PSC dodano AIH i naprostowano mnie sterydami.

Przez kolejne 4 lata (czyli już 6 lat od oficjalnej diagnozy o PSC) moje życie, poza regularnym przyjmowaniu leków i odwiedzaniu specjalisty, wyglądało jak życie zdrowego człowieka – robiłam karierę, wychowywałam dzieci, uprawiałam sporty, chodziłam po górach.

Szpitalna rutyna i sporty ekstremalne

Po tym czasie wrócił świąd i żółtaczka, zwiększenie dawki sterydów nie przyniosło niestety żadnego efektu. I tak wreszcie trafiłam pod skrzydła profesora Milkiewicza i do poradni transplantacyjnej na Banacha w Warszawie. Wykonano mi pierwszy zabieg ECPW i od tej pory stałam się stałą pacjentką, a pobyt w szpitalu i zabieg ECPW stał się moją rutyną i czymś zwyczajnym i normalnym.

Kolejne 4 lata ubiegły zwyczajnie. Miedzy kolejnymi pobytami w szpitalu, zabiegami ECPW, badaniami i wizytami kontrolnymi dalej pracowałam, podróżowałam, poznawałam nowe sporty, w tym sporty ekstremalne, chodziłam w ukochane góry.

I tak, od pierwszych oznak, że coś się dzieje w wątrobie, upłynęło mi 13 lat w praktycznie normalnym życiu. PSC okazała się chorobą, z którą można żyć, realizować się w pracy, realizować marzenia i wieść szczęśliwe życie.

Przyszedł jednak moment, który wiedziałam, że kiedyś nadejdzie – marskość wątroby. Jednak wiele lat moja wątroba dzielnie walczyła z chorobą i jestem jej za to wdzięczna. Nawet ostatnie 2 lata do przeszczepu nie były bardzo uciążliwe – wciąż funkcjonowałam normalnie, niestety pojawiło mi się nieznaczne wodobrzusze i coraz częściej zdarzały mi się stany zapalne, a wówczas – duże osłabienie, dreszcze, gorączka. Rok przed przeszczepem trafiłam na listę.

Przeszczep to nie koniec. To początek

Telefon z wezwaniem na operację przyjęłam początkowo z dużym szokiem, ale już do Warszawy jechałam ze spokojem. Przyjechaliśmy ok. 1.00 do szpitala, a na operację wezwano mnie ok. 10.00. w tym miejscu chciałam napisać, że otoczono mnie wspaniałą i ciepłą opieką zarówno na oddziale przed operacją, jak i na bloku operacyjnym. Dzięki temu nie czułam strachu ani powagi sytuacji i zasnęłam na stole operacyjnym z pełną ufnością i pewnością, że jestem w najlepszych rękach w Polsce.

Operacja trwała 7 godzin i przebiegła pomyślnie i bez komplikacji. Każdy etap rekonwalescencji przebiegał u mnie bez zakłóceń. Ze szpitala w dobrym stanie i o własnych siłach wyszłam po niecałych 3 tygodniach.

Powrót do formy przebiegł u mnie zaskakująco szybko: po 3 miesiącach wróciłam do pracy, wracam do sprawności fizycznej pod okiem trenera personalnego, chodzę znów po górach (ale na razie po krótkich i niewymagających szlakach).

Czuję się wspaniale, a moje wyniki są idealne i od bardzo, bardzo dawna u mnie niespotykane. Jestem bardzo szczęśliwa i wdzięczna. Uwierzcie, że choć ta choroba jest nieuleczalna (poza leczeniem poprzez przeszczep), to macie na jej przebieg realny wpływ.

I nawet jeśli gdzieś tam na końcu Waszej drogi będzie przeszczep, to nie jest on końcem świata, a początkiem nowego, pięknego życia w zdrowiu.

Dbajcie o siebie

Martyna